Służba Liturgiczna Ołtarza

W skład SLO wchodzi 23 ministrantów, 3 lektorów, 2 aspirantów na lektorów. Opiekunem jest ks. Stanisław. Zbiórki Liturgicznej Służby Ołtarza odbywają się w każdą sobotę o godz. 10.00

Żywy Różaniec.

Międzynarodowy ruch religijny założony w XIX w. przez Pauline-Marie Jaricot (1799 – 1862). Ma charakter modlitewny, polegający na uczestniczeniu w częstej Eucharystii oraz rozważaniu tajemnic życia śmierci i chwalebnego tryumfu Chrystusa. Jego celem jest wspomaganie misji jak i naglących potrzeb Kościoła.

Uczestnictwo w Żywym Różańcu polega na przynależności do grupy zwanej różą. Każda osoba z róży przez miesiąc odmawia jedną z tajemnic różańcowych. Pierwotnie róża liczyła 15 osób, obecnie zaś – po modyfikacji Różańca przez Jana Pawła II – 20 osób (ciągle jednak istnieją grupy modlące po 15 osób – według tradycyjnego układu różańca).

W naszym sanktuarium św. Brunona istnieje 5 Róż: św. Józefa, św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Jadwigi Królowej, św. Marty i św. Kazimierza. Z inicjatywy ks. proboszcza powstają kolejne Róże Rodziców modlących się za swoje dzieci.

Wspólnoty Krwi Chrystusa.

Wierni charyzmatowi św. Kaspra del Bufalo (1786-1837), ofiarowują Krew Chrystusa Ojcu Niebieskiemu, gdy w cierpieniach świata spotykają Krwawiącego Jezusa. Jest to ich droga odnowy Kościoła i świata. Bractwo Przenajdroższej Krwi Chrystusa powstało w 1808 r. w Rzymie, później opiekowało się nim założone przez św. Kaspra w 1815 r. Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa.
W Polsce wspólnotę założył członek zgromadzenia, o. Winfried Wermter CPPS (ur. 1940). Na początku lat osiemdziesiątych o. Wermter przeszczepił do Polski Zgromadzenie Misjonarzy i zainicjował też powstanie świeckiej Wspólnoty Krwi Chrystusa.
W naszym sanktuarium św. Brunona do tej wspólnoty przynależy 18 osób. W każdy pierwszy czwartek miesiąca wspólnota prowadzi godzinną adorację kończącą się  Eucharystią.

Trzeci Zakon Regularny św. Franciszka

(łac. Tertius Ordo Regularis Sancti Francisci, skrót TOR) − katolicki instytut życia konsekrowanego wywodzący się założonego w 1221 Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, którego część w 1447 została kanonicznie zatwierdzona jako zakon żebrzący. Obok założonych przez siebie Zakonu Braci Mniejszych i Zakonu Ubogich Pań św. Franciszek z Asyżu podyktował również normy dla tych wiernych świeckich, którzy pragnęli uczestniczyć w duchowych dobrach Zakonu. W ten sposób powstała wspólnota Trzeciego Zakonu św. Franciszka, nazywana również w źródłach franciszkańskich.